Na 45 jaar neemt Lieve Leyman afscheid van de Academie

Publicatiedatum: 
Woensdag, 14 september 2016 - 12:24
Lieve Leyman, leerkracht AMV, samenzang en pedagogisch coördinator, neemt afscheid na 45 jaar dienst.
In de Vlam van oktober lees je dit interview in een verkorte versie. Hier krijg je de volledige tekst.
Lieve aan de slag
Lieve (65), geboren en getogen in Sint-Lambrechts-Woluwe, volgt vanaf 1963 haar eerste lessen notenleer en piano aan de gemeentelijke Muziekacademie. Later volgt ze er ook blokfluit, orgel, kamermuziek, harmonie en muziekgeschiedenis. Vanaf 1969 studeert Lieve verder aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel. In 1971 start ze zelf met het geven van notenleerlessen. Eerst aan de academie van Sint-Pieters-Woluwe, een jaar later in Sint-Lambrechts-Woluwe.
Ik heb veel mooie herinneringen, vertelt ze, het zijn de herinneringen van de gewone dagen. We beseffen niet altijd dat deze dagen de gelukkige dagen zijn: het les geven, het samenzangkoor leiden, het werken als pedagogisch coördinator. 
In het begin was onze academie klein, maar de samenwerking was zeer intens. De concerten waren dan ook telkens een wederkerende apotheose! 
Nu zijn we uitgegroeid tot 60 leerkrachten en 900 leerlingen.  Ik voel me zeer gelukkig als ik zie wat de academie allemaal bereikt heeft. 
Begin jaren 2000 kwam reeds een nieuwe dynamiek op gang. Deze bereikte de twee voorbije jaren een nieuw hoogtepunt door het invoeren van een nieuw evaluatiesysteem. Als eerste onderwijsvorm evalueren wij leerlingen nu niet enkel permanent maar ook heel globaal. Niet enkel het vakmanschap en de kunstenaar worden beoordeeld maar evenzeer de onderzoeker en de samenspeler in hun breedste context. Toch wel een revolutionair gegeven voor een onderwijssysteem dat in de traditie van de professionele muziekopleidingen tot nu toe quasi exclusief rekening hield met podiumprestaties. Dit is allemaal niet vanzelf gegaan. Het is vallen en opstaan.   Het is vooral ‘vechten’ en volhouden. Iets wat ik van mijn grootmoeder geleerd heb. Deze zei vaak: het leven is een strijd… Nu begrijp ik dit ten volle. Het is vechten voor wat je wil en dat volhouden.  En als ik dan iets bereik, ook al is dat weinig, dan ben ik écht gelukkig! 
Van jongs af aan heb ik moeten vechten om te mogen studeren en te mogen werken. Het waren heel andere tijden. Ik had een strenge, zeer conservatieve en gelovige vader. Voor hem hoorden vrouwen thuis in de keuken en in de kerk. Zo was dat destijds. Maar het is dank zij mijn conservatieve vader dat ik geworden ben tot wie ik nu ben: een vooruitstrevende, geëmancipeerde vrouw. 
Hoe ouder ik word, hoe meer plezier ik vind bij het lesgeven. Maar ook als pedagogisch coördinator voel ik me goed in mijn vel.  
 
Ben je een strenge leerkracht?
Neen, ik vind van niet, maar de leerlingen vinden van wel! Zij vinden dat ik veel nadruk leg op het oefenen thuis. Ik noem dat eerder “veeleisend”. Je moet altijd zoveel mogelijk uit je leerling halen, op maat van die leerling. Is het dan teveel gevraagd dat ze iedere dag 10 minuten oefenen?  Ik begrijp wel dat ze veel activiteiten hebben, maar toch…
 
Je hebt veel energie, hoe kom je daar aan?  
De meeste energie krijg ik wanneer ik zie dat leerlingen het zó leuk vinden dat ze zich echt kunnen inleven in de muziek.  Laatst nog stonden leerlingen op het podium het lied ‘Hokey pokey’ te zingen. Het plezier stond zodanig op hun gezichten te lezen dat in de zaal het gejuich en het applaus losbarstten! Af en toe krijg ik ook een schouderklopje van de directeur wat voor mij zeer aanmoedigend is!
 
Wat vind je het moeilijkst?
Afscheid nemen. Ik ben al zovele jaren betrokken op en doordrongen van deze academie. Sommige leerkrachten zeggen me: je bent hier al zolang, je gaat dit nooit kunnen loslaten!
Ik heb er dan ook voor gekozen om nog wat verder les te blijven geven, wel te verstaan niet fulltime. Zo kan ik me stapsgewijs voorbereiden op mijn ‘nieuw’ leven: het pensioen. 
Hoe zal je je vrije tijd opvullen? Ik tuinier graag en ga graag wandelen. Ik ga terug pianolessen volgen en misschien ook wel orgel. Ik word terug leerling! Ik word ook gevraagd om in verschillende academies te gaan jureren en dit doet me enorm veel plezier!
 
Wat is je mooiste herinnering?
Ik heb verscheidene initiatieven ondernomen. Ik heb de aanzet kunnen geven tot heel wat projecten, die dan verder uitgewerkt werden door het hele team. En die tot mooie resultaten hebben geleid.
Enkele van mijn initiatieven waren bijvoorbeeld de viering van 40 jaar academie met een feestconcert en het weerzien van verscheidene oud-collega’s.
Voor de viering van 10 jaar directeurschap werd in het grootste geheim gewerkt aan een speciaal voor Rudy geschreven lied.
Ook voor de samenwerking met het Gemeenschapscentrum Op-Weule heb ik geijverd. Regelmatig worden er concerten ingericht en maandelijks schrijf ik een artikel over de academie voor Vlam.
Het optreden “Grenzeloos” in Wolubilis met de Nederlandstalige en Franstalige academie samen, was ook een groot succes.
Ik heb vele jaren les gegeven aan leerlingen van het Koninklijk Instituut voor Blinden. Zo kwam ik op het idee hen speciaal in het daglicht te zetten. Op het concert ‘ Buitengewoon’ traden Jonach en Youssri samen op met de klassen samenzang. 
En de kers op de taart van mijn initiatieven was het opstarten van de nieuwe evaluatie. Een nieuwe bredere visie op het academie-onderwijs, een betere samenwerking tussen leraars, leerlingen en ouders die zeer positief is onthaald!
 
Ja, ik ben fier op mijn werk en ik kijk er naar uit om nog vele jaren te mogen helpen en nog veel met het jeugdig volkje bezig te zijn!
 
Fotogalerij: 
Prijsuitreiking in academie
Lieve Leyman voor bloemen in tuin Op-Weule